﻿<title_newspaper="Trybuna Robotnicza"> 
<title_article="Moskiewski Teatr Mały przybywa do Stalinogrodu"> 
<author_1="prof. Włodzimierz Lwów"> 
<author_2=""> 
<language="pl"> 
<style=”press”> 
<year="1954"> 
<date="1954-07-29"> 
<month="07"> 
<period="d"> 
<status="1_obieg"> 
<support="paper">

Przyjazd, odznaczonego orderem Lenina, Państwowego Akademickiego Teatru Małego z Moskwy wywołał duże zainteresowanie nie tylko w kołach teatralnych, lecz wśród szerokich rzesz publiczności. O ile w poprzednich latach przybywały do nas teatry — „rówieśnicy" Października, to obecnie gościmy jeden z najstarszych teatrów rosyjskich, istniejący od 130 lat. Rozwój teatru rosyjskiego, a w szczególności Teatru Małego, na  przestrzeni XIX i w początku wieku XX upływa pod znakiem walki o teatr ludowy, teatr demokratyczny. Teatr Mały powszechnie nazywano drugim uniwersytetem. W okresie reakcji politycznej w Rosji carskiej teatr ten był trybuną walki o postęp. Na scenie Teatru Małego występowali aktorzy-patrioci. poczynając od Szczepkina — ojca rosyjskiego realizmu scenicznego, do Jermołuwej, płomiennej oskarżycielki współczesnych jej stosunków społecznych. Na tej scenie w ślad za teatrem petersburskim publiczność moskiewska po raz pierwszy ujrzała genialną komedię Gribojedowa „Mądremu biada”, w której rolę Famjsowa kreował Szczepkir, a rolę Czackiego  — Moczałow. W 1836 r. na scenie Teatru Małego została wystawiona po raz pierwszy nieśmiertelna komedia Gogola „Rewizor"', która ustanowiła na scenie rosyjskiej styl realizmu krytycznego. Sto lat ternu, w 1853 r., na scenie tego teatru debiutował wielki dramatopisarz rosyjski Aleksander Ostrowski, który wzbogacił repertuar narodowy własnymi sztukami. Pierwszy proletariacki pisarz Maksym Gorki, pisał o Teatrze Małym: „Trudno wymierzyć, obliczyć, przedstawić w konkretnych danych głęboki wpływ duchowy, jaki wywierał i wywiera Teatr Mały. Na równi z Uniwersytetem Moskiewskim spełnia on wybitną rolę w dziejach rozwoju umysłowego społeczeństwa rosyjskiego; przyszły historyk Teatru Małego bez wątpienia zadokumentuje, że rolę tę wypełniał teatr bez zarzutu.” Po zwycięstwie Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej wydzielono, na polecenie Lenina, w 1920 roku najwybitniejsze teatry o realistycznych tradycjach w osobną grupę, nadając im miano akademickich. W tej grupie na pierwszym miejscu wśród teatrów dramatycznych znalazł się Teatr Mały. Nie jest również przypadkiem, że rząd radziecki nadaje pierwsze tytuły Artystów Ludowych — Jerrnołowej i Jużynowi, aktorom tego teatru. 

</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
